Ukazała się nowa książka Eryka Mistewicza*. Co opowiada o Twitterze? Czy wyjaśnia, czym jest ten fenomen komunikacyjny? Czy wnosi coś nowego do dotychczasowej wiedzy? Czy warto ją przeczytać?
Spodziewałem się zrazu czegoś innego: medioznawczej i socjologicznej analizy Twittera; rozważań o nowych formach komunikacji czy też przeglądu gatunków dziennikarskich występujących w mikroblogach. Nic z tego, nie o tym jest ta książka. Jest to raczej przewodnik, mówiący „follow me”, a pokażę ci jak wygląda Twitter i nauczę jego obsługi.
Mistewicz zafascynowany jest Twitterem od dawna, dlatego powołał do życia kwartalnik „Nowe Media” i stworzył Instytut Nowe Media – ciało doradcze, konsultacyjne i analityczne, wspomagające firmy w poznawaniu Twittera. Wielokrotnie też publikował na łamach „Uważam Rze” i w „Do Rzeczy”. W omawianej książce nawiązuje do swoich głównych idei.
We Wstępie stwierdza, że „pomysłów na zastosowanie Twittera jest tyle, ilu jest użytkowników”, i każdy używa Twittera „jak sobie tego życzy”. To ważna myśl, pokazująca, że nie istnieje jeden Twittter, lecz, że każdy użytkownik tworzy swój własny za pomocą doboru osób obserwowanych. Autor opisuje nowe medium jako narzędzie służące m.in. do promocji własnego wizerunku, przekazywania informacji i jej zdobywania, wchodzenia w interakcje z innymi, znajdowania źródeł finansowania dla swoich projektów, zwiększania widoczności własnej firmy, itp. Daje rady, kogo śledzić, jak ciekawie pisać, jak tworzyć własną opowieść (narrację), do której przekonamy innych (i dzięki której wywrzemy odpowiednie wrażenie na nich), oraz instruuje, jak zdobyć zaufanie osób obserwujących nasze konto. Według Mistewicza Twitter jest najciekawszym narzędziem wśród nowych mediów: jest prosty w obsłudze, przejrzysty, ma duży zasięg i przed sobą przyszłość. Ponadto, co istotne, na Twitterze są już wszyscy, którzy tam być powinni.
Mistewicz w poszczególnych rozdziałach jasnym i zwięzłym stylem opisuje historię Twittera, rozprawia się z mitami na jego temat, daje wskazówki, jak rozpocząć działalność, a następnie zwiększyć zasięg swojego konta, i – co bardzo ważne - jak budować dobre narracje. Te ostatnie mają być poruszające, krótkie, wyraziste, angażujące, ze zdjęciami i z linkami odsyłającymi do rozszerzeń. Autor opowiada czytelnikowi, czym są hashtagi, retweety, wiadomości prywatne, listy tematyczne, bany i followersi. Słowem, zapoznaje czytelnika z kuchnią Twittera – podaje przepis, jak przyprawić twitterową potrawę, z jakich składników i w jaki sposób ją przygotować. „Twitter – pisze Mistewicz – to intuicyjna maszynka”. Zgadzam się z Autorem, albowiem, mimo że z Twittera korzystam już jakiś czas, nadal pozostaje on dla mnie zagadką. Nadal nie wiem, co sprawia, że nudne (moim zdaniem) konta obserwowane są przez setki, jeśli nie tysiące followersów, a konta osób dla mnie ciekawych pozostają na marginesie zainteresowań użytkowników Twittera. To tajemnica, lub - jak kto woli - mistyka Twittera, którą, przynajmniej częściowo, stara się wyjaśnić Eryk Mistewicz.
Powtarzam, jeśli ktoś spodziewa się, że w tej książce znajdzie rozbudowaną historię Twittera, analizy filozoficzne, socjologiczne, czy genologiczne (medioznawcze), to będzie czuł zawód, bo ich tu nie ma. Książka Mistewicza jest bowiem bardziej poradnikiem pouczającym, jak korzystać z Twittera, by uczynić z niego narzędzie komunikacji, a w przyszłości może i osiągnąć dzięki niemu sukces marketingowy, wizerunkowy, czy polityczny, niż systematyczną rozprawą na temat tego medium. Są w tej książce powtórzenia artykułów publikowanych przez Autora wcześniej na łamach „Nowych Mediów” czy w tygodnikach opinii, ale nie dezawuuje to samej koncepcji jej wydania. Myśli Mistewicza zebranie w jednym miejscu systematyzują jego wiedzę na temat Twittera i inspirują do dalszych prac analitycznych nad fenomenem komunikacyjnym, jakim w świecie nowych mediów jest właśnie Twitter.
Marek Palczewski
30 grudnia 2014
Autor jest pracownikiem Katedry Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej w SWPS w Warszawie
*@Eryk Mistewicz, Twitter. Sukces komunikacji w 140 znakach. Tajemnice narracji dla firm, instytucji i liderów opinii, Wydawnictwo Helion, Gliwice 2015, ss. 199.
