Wyboru prezesa nie dokonaliśmy.
Niektórzy są tym oburzeni, inni zawiedzeni, wreszcie są tacy, którzy uznają, że żaden z kandydatów nie odpowiadał większości delegatów. I ta prawda trzecia wydaje się najbrutalniejsza i dla kandydatów najmniej przyjemna.
W wyniku przyjętej przez zjazd na początku obrad procedury wyboru prezesa SDP ŻADEN z kandydatów nie uzyskał wymaganej bezwzględnej większości głosów (wg Statutu SDP rozdz. IV, par. 23). Późniejsza zmiana regulaminu obrad, bo coś nam nie wychodzi, była już tylko płaczem nad rozlanym mlekiem. Jeśli chcemy, by w przyszłości nie było „obstrukcji” (głosów „wstrzymujących się”), to zmieńmy albo statut, albo regulamin obrad, ale nie róbmy tego w ich trakcie, bo to zakrawa na kpiny z demokracji. Najpierw coś ustalamy, potem to łamiemy. Pomyślmy wcześniej dwa razy, żeby nie być mądrym tylko po szkodzie.
A propos tzw. obstrukcji: głosy „wstrzymujące się” każą również liczyć się z opinią mniejszości. Prawdziwa demokracja bowiem – w moim mniemaniu – nie jest tylko władzą większości po prostu, lecz taką, która bierze pod uwagę opinię i prawa mniejszości. Inaczej większość nie – okularników mogłaby uchwalić, żeby na zjazd nie wpuszczać okularników, itp.
Dla mnie osobiście nie to, że nie wybraliśmy NIKOGO jest porażką tych dwóch dni. Cieszę się, że wszyscy kandydaci rozmawiali ze sobą merytorycznie, bez niechęci i nienawiści.
Porażką jest niepodjęcie uchwał ważnych i oczekiwanych przez całe (nie tylko SDP -owskie) środowisko dziennikarskie, choćby w sprawie art. 212, uchwał dotyczących mediów publicznych, Andrzeja Poczobuta, śledztwa w.s zabójstwa Jarosława Ziętary, czy piętnujących naruszanie standardów dziennikarskich.
Chciałbym, żebyśmy rychło (rychło w czas...) wysłali przejrzysty sygnał do opinii publicznej, że interesują nas nie tylko stołki, ale sprawy ISTOTNE dla całego dziennikarskiego środowiska. Tylko w ten sposób pozyskamy jego przychylność i wsparcie, na którym przecież bardzo nam zależy.
Marek Palczewski
6 czerwca 2011
