W weekendowej „Gazecie Wyborczej” jest wyjątkowo ciekawy fragment tekstu, który wreszcie skończył na łamach tego tytułu debatę (trwała bity miesiąc!) wokół biografii Ryszarda Kapuścińskiego. Z tego fragmentu wynika, że raczej się nie dowiemy, dlaczego Domosławskiemu nie chciało się wydzwonić prawdziwych kobiet...
... człowieka, o którym mówi, że był jego przyjacielem. Oto wyimek rzeczonej dyskusji:
Wojciech Tochman (reporter, Instytut Reportażu): Z córką Kapuścińskiego nie rozmawiasz, ale też nie podajesz informacji, że na przykład odmówiła ci rozmowy [...] Czy przyszło ci do głowy, żeby zadzwonić do pani Kapuścińskiej [mowa o Pani Alicji - JI] i powiedzieć: „Mam taką wypowiedź na pani temat"?
Domosławski: Napisałem od razu, że to jest kłamstwo.
Tochman: Czyli nie przyszło ci to do głowy.
Domosławski: Nie.
Z samopoczuciem autora sławetnej biografii nie jest najlepiej, o czym świadczy wcześniejszy fragment tej samej debaty, podsumowującej cykl "Kapuściński bez znieczulenia":
Agata Tuszyńska (pisarka, biografka): Chciałam zapytać, jak pan się czuje po napisaniu tego dzieła, ale widzę, że czuje się pan świetnie.
Domosławski: Nie, wie pani, czuję się różnie. Jak czytam, że jestem Judaszem, to się średnio czuję.
Tak przy okazji, to warto wiedzieć o innym wymownym szczególe. W bardzo obszernej bibliografii niemal pominął pewnego niewygodnego autora, który bardzo dobrze poznał Ryszarda Kapuścińskiego. Za to w tej samej bibliografii aż trzykrotnie pada nazwisko Jacka Kuronia. Odpowiedzi na pytanie, jak wiele wspólnego mieli ze sobą Kapuściński z Kuroniem, oprócz tego, że obaj byli dzielni i krótko studiowali na tym samym wydziale, też raczej się nie doczekamy.
Inne pytanie, jakie się nasuwa, analizując szum medialny wokół książki zatytułowanej "Kapuściński non-fiction" brzmi: Skoro Ryszard Kapuściński miał takich przyjaciół jak Domosławski, to jakich miał wrogów?
Co tu dużo pisać, zainteresowani drążeniem tematu, w jakim stopniu Domosławski mógł zdradzić sekrety Ryszarda Kapuścińskiego, mogą przeczytać zapis dyskusji, w której nieoczywisty głos zabrał ks. Adam Boniecki, na stronie "Wyborczej". (Uwaga: prawie 25 tys. znaków)
na fotografii:
Jerzy Ignatowicz
